W ubiegły wtorek uczestniczyliśmy w kolejnym comiesięcznym spotkaniu z cyklu o rozwoju duchowym. Na początku Wielkiego Postu zmierzyliśmy się z doświadczeniem pustyni.

Pustynia może przyjmować dwojaki wymiar w naszym życiu. Z jednej strony możemy rozumieć ją jako czas wyciszenia – odejścia od codziennego gwaru i zabiegania, by wsłuchać się w to, co Bóg mówi do naszego serca. Jak powiedział św. Jan od Krzyża: „Pierwszym językiem Boga jest cisza”. Z drugiej zaś strony pustynią mogą być przeżywane przez nas trudności w relacjach z bliźnimi, ze sobą i z Bogiem – jest to wtedy także czas próby naszego ducha.
Doświadczenie pustyni polaryzuje nasze postawy, wymaga od nas określenia się i zajęcia jakiegoś stanowiska. Pan Bóg nie chce letniości człowieka, i dlatego celem każdego doświadczenia pustyni jest doprowadzenie nas do świętości.

Wstecz